Choroba Osgooda-Schlattera

Choroba Osgooda-Schlattera

Choroba cechuje się bólem w okolicy przyczepu więzadła właściwego rzepki do guzowatości piszczeli. Dolegliwości nasilają się zazwyczaj po wysiłku fizycznym.

Choroba Osgooda-Schlattera występuje około 3 razy częściej u chłopców niż u dziewcząt. Szczyt występowania mieści się w przedziale wiekowym od 10 o 15 roku życia.

Choć schorzenie zaliczane jest do jałowych martwic, przyczyną jego występowania są raczej powtarzające się przeciążenia przenoszone przez więzadło właściwe rzepki na guzowatość kości piszczelowej w szybko rosnących w tym wieku chorych.

Choroba Osgooda Schlattera przyczyny

Schorzenie może występować jedno- lub dwustronnie (częściej jednostronnie). Najczęściej trwa od kilku miesięcy do kilku lat, w zależności od typu. Choroba Osgooda Schlattera polega na uszkodzeniu w różnym stopniu jądra kostnienia nasadowej części guzowatości kości piszczelowej. Elementami towarzyszącymi chorobie jest obrzęk i wzmożone unaczynienie więzadła rzepki, chrząstki powlekającej jądro kostnienia, tkanek kaletki podrzepkowej głębokiej.

Wyróżniamy następujące typy uszkodzeń:

I – wewnętrzne uszkodzenie jądra kostnienia bez naruszenia ciągłości chrząstki, w której jądro się znajduje.

II – uszkodzenie jądra kostnienia ze złamaniem chrząstki poza polem przyczepu więzadła rzepki.

III – uszkodzenie jądra kostnienia ze złamaniem chrząstki w polu przyczepu więzadła rzepki.

Choroba Osgooda-Schlattera rehabilitacja

 

Dolegliwości bólowe związane z choroba można zmniejszać za pomocą zabiegów fizjoterapeutycznych i fizykoterapeutycznych. Zastosowanie w tym miejscu ma szeroko pojęta terapia manualna, odpowiednio dobrane ćwiczenia a także zastosowanie wspomagająca zabiegów fizykoterapii np. laseroterapia, magnetoterapia, jonoforeza.

Wskazania do leczenia chirurgicznego są rzadkie

 .